Jednym z często powtarzających się zarzutów wobec "Parakleta" był brak jednorodnej, zaplanowanej kompozycji utworu. "Logiczne linie dramatyczne Parakleta, jeżeli w ogóle istniały, pozostały w zamrocznej duszy autora"- tak pisał o tym J. Lorentowicz. Tutaj ocena jest zdecydowanie negatywna, ale były i opinie, w których taką budowę dzieła traktowano jako dowód na to, że powstało ono w poetyckim natchnieniu. Przy pierwszym czytaniu rzeczywiście trudno dopatrzyć się jakiegoś porządku. Gdy się jednak lepiej przyjrzeć i spróbować poszukać logiki w kompozycji, to łatwo ją odnaleźć w podziale na akty. Pierwszy i trzeci dzieją się na Ziemi, drugi i czwarty w Niebie. Pierwszy akt opisuję godne pożałowania położenie człowieka na świecie, drugi ukazuje, co się dzieje w Niebie, w trzecim przedstawiona jest sytuacja, w której rządy nad światem przechodzą w ręce Parakleta, a czwarty opowiada, co się stało po tej zmianie rządów w Niebie. Jest to trudne do ogarnięcia dlatego też, że postaci swobodnie przemieszczają się z Nieba na Ziemię (a pojawia się również w drugim akcie piekło), a następujące sceny często pozostają wobec siebie w raczej luźnym związku.