Warto spróbować zebrać w jednym miejscu skojarzenia z innymi dziełami, które nasuwają się w czasie lektury "Parakleta". Już H. Galle zwrócił uwagę na to, jak wiele jest w utworze z myśli i twórczości poetów romantycznych. Jako źródło ideowej treści utworu wskazywał myśl historiozoficzną Zygmunta Krasińskiego i podział na trzy epoki dziejów zaproponowany przez A. Cieszkowskiego. Uważał, że "śpiewność i pieściwość wiersza" przywodzi na myśl utwory J. Słowackiego, w postaci Ziemica dopatrywał się podobieństw z Konradem z III cz. "Dziadów", a relacja Bożenny i Ziemica przypominała mu tę Elsinoe i Anhellego. Ziemic z pierwszego aktu utworu posiada wiele cech bohatera romantycznego- samotny, cierpiący i zbuntowany. Zaś z scena, w której rozmawia z Bogiem kojarzy się z Wielką Improwizacją. Ogrom wizji jak u S. Wyspiańskiego, piorun, który poraża Sędziego zdaje się wzięty prosto z "Balladyny" J. Słowackiego. Jaki z tego wniosek poza tym, że Szandlerowski czytał romantyków i współczesnych mu twórców?