Również W. Feldman uważa, że Szandlerowski pozbawiony jest plastycznej wyobraźni (porównuje go tutaj do S. Wyspiańskiego, który, jego zdaniem, potrafił nadać swoim wizjom plastyczną formę). W dramacie występują upersyfikowane takie postaci jak Ból, Krew, Łzy, Noce, Duchy, Błogosławieństwa co i rusz coś się wali, pełno w utworze grzmotów i błyskawic, otchłani bezdennych, dymu, siarki, rdzawego ognia i morza krwi, Niebo zapełniają "chufy zbrojne skrzydlatych rycerzy"- rzeczywiście można tu mówić o poetyckim rozmachu, a do tego o absolutnej niescenicznośći. I porównanie z Wyspiańskim jak najbardziej słuszne, bo wizje Szandlerowskiego przypominają swoją wielkością i polotem choćby ostatni akt "Akropolis". Jednym z często powtarzających się zarzutów wobec "Parakleta" był brak jednorodnej, zaplanowanej kompozycji utworu. "Logiczne linie dramatyczne Parakleta, jeżeli w ogóle istniały, pozostały w zamrocznej duszy autora"- tak pisał o tym J. Lorentowicz. Tutaj ocena jest zdecydowanie negatywna, ale były i opinie, w których taką budowę dzieła traktowano jako dowód na to, że powstało ono w poetyckim natchnieniu.